Rozdział 14

<oczami Zayna>

-Boże! Co ci się stało!? – wydarłem się gdy go zobaczyłem.

-Danielle – szepnął w odpowiedzi. W jego oczach widziałem

smutek. Musiało stać się coś bardzo złego. Jeszcze nigdy nie

widziałem go w tak złym stanie. Szybko podszedłem do niego i

przytuliłem. Niall patrzył na nas przerażony. Słyszałem ciche

pochlipywanie. Biedny chłopak. Jeszcze parę godzin temu był taki

szczę śliwy, a teraz… Jak sobie pomyśle co ta dziewczyna musiała

mu zrobić.

-Bardzo cię skrzywdziła?

-Nic mi nie jest.

-Jasne. Ty zawsze masz podbite oko – powiedziałem sarkastycznie

niezbyt  miłym tonem.  Byłem zły, nie zły to mało powiedziany,

byłem wściekły na to co zrobiła

-No to chociaż powiedz co się stało – poprosiłem.

- Choć do pokoju. – Pokiwałem głową . Wziąłem jego rękę i już

miałem iść, gdy zatrzymał mnie  Niall.

-Mogę jakoś pomóc ? – Wydawał się całkowicie zbity z tropy, 

 widać było że się martwi.

-Mógłbyś przynieś lody i jakiś opatrunek. – Horan kiwnął głową,

że rozumie i poszedł po odpowiednie rzeczy, a my poszliśmy do

lokum Daddy’ego.         

Liam usiadł na łóżku, a ja ukląkłem przed nim, by przyjrzeć się

jego twarzy.  Musnąłem lekko palcem rozcięcie na wardze. Nie

było duże, ale wymagało przemycia.

-Śmiem przypuszczać, że Danielle nie  za bardzo spodobało się, to

co jej powiedziałeś.

-No… Nigdy bym nie przypuszczał, że tak na to zareaguje

-A co się stało? – Nie chciałem na niego naciskać, ale bardzo

chciałem wiedzieć co się stało. Mówiłem więc powoli, głaszcząc

jego rękę.

-Jeśli nie chcesz teraz mówić, zrozumiem. – Chłopak zaprzeczył

potrącając głową.

-Nie martw się tak. Nie jest ze mną aż tak źle jestem po prostu w

lekkim szoku. Gdy do niej przyszedłem już była w nie najlepszym

humorze.  Cały czas na coś zmyślała. Chodziła cała

podenerwowana. Kiedy powiedziałem jej, po co chciałem się 

spodkać, wpadła w szał. Zaczęła krzyczeć: ‘ja nie rozumiem’ ,

‘czemu teraz’ ,’chyba ciebie pogięło’ i inne takie. Niszczyła

wszystko co wpadło jej w ręce. Kiedy  spytała się ‘która to’

odpowiedziałem, że to chłopak. Od razu zgadła, że chodzi o ciebie.

Sam nie wiem czemu jej to wyznałem.  Chyba przez emocje się

wygadałem. Przepraszam.

-Głupiutki, nie masz mnie za co mnie przepraszać.

-Boję się, że może pochwalić się tym dziennikarzom – dodał

smutno, a we mnie coś pękło. Kurwa,  dopiero co zaczynamy z

nasz związek, a już jest możliwość żeby to wszystko legło w

gruzach. Co z zespołem jak się wyda,  że jesteśmy gejami. Co z

fanami? Co naszymi rodzinami? Co będzie z nami?

-Wszystko będzie dobrze. Danielle nie jest taka, przejdzie jej złość

i jeszcze się pogodzicie – powiedziałem miłym tonem, uśmiechając

się do niego pogodnie. Sam nie wierzyłem w to co mówię, ale

musiałem. Co jeśli, on stwierdzi że to dla niego za trudne i zostawi

mnie? Na kurwa, naszym wspólnym początku…

- Opowiadaj co było dalej?

-Zła, że zostawiam ją dla faceta szczeliła mi liścia, a później

popchnęła. Złożyło się tak feralnie, że zahaczyłem o kabel i

uderzyłem głową o kand komody.  Jak zorientowała się co mi

zrobiła, zaczęła mnie przepraszać.  Byłem zły, więc nie słuchałem

jej tylko pobiegłem do ciebie. Mam jej dość. -Gdy Liam skończył

swoje opowiadanie do pokoju wparował Niall z apteczką i lodem.

Za nim podążał Larry. No tak, Blondynek na pewno pobiegł do 

chłopaków, aby poinformować ich o zdarzeniu.

Przez chwilę wszyscy trzej przyglądali się z zaciekawieniem

twarzy Payna.

-No stary, przyznaj się z kim się biłeś? – dopytywał się Harry.

- To raczej był nokaut - stwierdziłem, na co spiorunował mnie

wzrok mojego chłopaka.

-No powiedz kto to.

-Ehm Danielle – W pokoju słychać było donośny śmiech.

-No wiecie co. On przecież cierpi – upomniałem ich, ale nie wiele

to dało.

-Zamknijcie się!!! – wydarłem się najgłośniej jak potrafiłem. Cisza

zapanowała natychmiast. Podszedłem do Nialla i zabrałem od

niego apteczkę.

-Jeśli macie się tak zachowywać, to lepiej idźcie sobie. Ja się nim

zajmę – Nikt więcej nic nie mówił. Chłopcy grzeczni jak baranki

wykonali moje polecenie. 

Usiadłem  na łóżku i zająłem się twarzą poszkodowanego. Był

smutny. Chłopak nie raz dostał po mordzie, ale nigdy tego tak nie

przeżywał.

-Kocham cię – usłyszałem.

- I proszę nie martw się tym, – tu wskazał na swoje podbite oko –

to nic. Danielle dla mnie jest już nikim.  Myślałem, że chodź trochę

mnie zrozumie, ale nic. Teraz mamy siebie i to jest najważniejsze –

powiedział i ucałował moje usta.

-Teraz wszystko będzie – dodał. Widać było, że jest już zmęczony.

Nie dziwię się przeżył dużo jak na jeden ranek. Jego oczy kleiły mu

się i co chwilę ziewał.

                                                                              ~*~

Zmęczony chłopak zasnął. Nie chciało mi się spać, więc

postanowiłem pójść do reszty zespołu.  Znając ich pewnie urzędują

w salonie. Nie myliłem się. Głodomorek, Loczek i Tommo

siedzieli na kanapie w tym że pokoju i oglądali jakiś film.

-Co oglądacie? – Chłopaki zajmowali całą kanapę. Wbiłem się

więc na kolana Louisa.

-Nie za wygodnie Ci?

-Nie, jest tak w sam raz.

- Oglądamy Nietykalnych – odpowiedział mi na wcześniejsze

pytanie Blondynek - ale to już jest samiutka końcówka.

-Aha .

-Liam powiedział ci czemu Danielle go pobiła? – spytał się Harry.

No tak, zapomniałem, że oni nic nie wiedzą.

-On z nią zerwał, dziewczyna wściekła się i … dalej się

domyślacie.

-Aaaa. Zastanawiałem się kiedy to nastąpi. Ostatnio kiepsko

między nimi było – stwierdził Harry.

-Noo .– Później siedzieliśmy w spokoju i oglądaliśmy końcówkę

tego filmu.  Jak się skończył, chłopcy poszli do miasta. 

Oczywiście namawiali mnie, żebym poszedł z nimi, ale

odmówiłem. Wolałem zostać z Paynem. Ktoś musi się nim zająć.

Było już dobrze po porze obiadowej, a ja jeszcze nic nie jadłem

(tak samo Daddy). Podniosłem się z kanapy i poczłapałem do

kuchni. Otworzyłem lodówkę i wgapiałem się w nią. Jedzenia było

od cholery, ale nie było to nic gotowego do zjedzenia. Trzeba było

coś zrobić.  Niby mogłem  wezwać jakiegoś kucharza, żeby mi coś

zrobił, albo zamówić przez telefon, ale nie chciałem. Miałem jakoś

dziwną ochotę pogotować sobie sam. Tylko co? Może jakąś zupę?

Nie chyba nie. O już wiem! Zrobię łososia z ziemniakami. Liam

kocha jeść ryby, więc jak się obudzi to sobie zje.  Jeśli chłopak nie

obudzi się w między czasie to zrobię coś ekstra. Na pewno się

ucieszy.

Wyjąłem rybę z  lodówki i zabrałem się za przyprawianie jej…

Gotową rybę postawiłem na stole w  jadalni. Stały już na nim

półmisek z ziemniakami i sałatką, talerze, wszystkie sztuczce, 

róże,  serwetki, świece (zapalone), kieliszki i dobre wino.

Brakowało tam tylko jednego Liama. Już miałem po niego iść, gdy

przypomniałem sobie o  jeszcze  jednym. Podbiegłem do okna i

zasłoniłem zasłony.Teraz w pokoju światło pochodziło tylko od

świeczek.

Cudownie!!

 

<oczami Liama>

 Pierwszy raz się tak obudziłem. Była to najprzyjemniejsza

pobudka, jaką doznałem. Kurde, mógłbym codziennie się tak

budzić.

-Cudownie całujesz – powiedziałem do mojego chłopaka, który

leżał koło mnie. Zayn przed chwilą wyswobodził mnie z objęć

Morfeusza całując mnie delikatnie w usta.

-Wiem

-Ależ ty skromny jesteś.

-To też wiem – powiedział szczerząc się jak głupi do sera.

-Długo tak leżysz?

-Nie przed chwilą się położyłem, a teraz wstawaj.

-Nie chcę mi się, tu jest tak ciepło i ty tu jesteś czego chcieć więcej.

-No wstawaj, mam coś dla ciebie

-A to w takim razie wstanę - oznajmiłem i wygramoliłem się z

łóżka. Brry, jak zimno. Szybko znalazłem w szafie jakąś bluzę i

założyłem ją. Mulat również wstał lecz podszedł do drzwi.

-Choć – powiedział wyciągając do mnie rękę. Chwyciłem ją i ze

splecionymi palcami powędrowaliśmy do jadalni.

To co zobaczyłem.. boże wyglądało to jakbym był w filmie

romantyczny. Stół, jedzenie, świece, półmrok i delikatna muzyka

płynąca wprost do moich uszu. To było nie do opisania.

Mówiłem już, że kocham tego kolesia?

Bo kocham, jak nikogo wcześniej…

Tak więc jest czternastka i nawet dotrzymałam terminu :D Nie wiem, kiedy dodam następny. Na pewno nie wcześniej niż we wtorek, bo nie będzie mnie parę dni.