Rozdział 10 (Wyjaśnienia)

<oczami Zayna>

Liam całuje świetnie po prostu bosko. Wiele razy wyobrażałem

sobie, że z nim to robię i mogę śmiało stwierdzić, że w realu jest

dużo lepszy.

Staliśmy na środku salonu przyklejenie do siebie. Moje ręce

błądziły po jego plecach, a on nadal trzymał moją twarz. Nasze

języki wiły się w cudownym tańcu. Wszystko inne nie miało

znaczenie, nawet jeśli ktoś by tu wszedł nie przejął bym się tym.

Teraz liczył się tylko ja i on.

W końcu musieliśmy oderwać się od siebie by zaczerpnąć

powietrza.  Spojrzeliśmy sobie w ocz. Wszystko było takie nie

realne, zbyt piękne. Zatonąłem w jego czekoladowych oczach,

wybaczając mu wszystko co zrobił ostatnimi czasy.

Zacząłem go scałowywać, najpierw od twarzy, by po chwili

zjechać niżej na jego szyję. Zatrzymałem się w jednym miejscu i

zacząłem ssać i podgryza jego skórę. Czułem jak chłopak drży pod

moim dotykiem. Zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu by dać mi

więcej miejsca.

-Zayn… ja … my … nie możemy tego robić – powiedział bardzo

wolno, nie otwierając oczu. Nie zważałem na to i dalej robiłem

swoje, tylko tym razem zatrzymałem się na jego obojczyku.

Czułem jak rośnie we mnie podniecenie, miałem ochotę rzucić się

na niego, pozbawić go ubrań tu i teraz. Jednak starałem się

opanować, mimo wszystko  jesteśmy w salonie i w każdej chwili

ktoś może tu wejść. Liam zaczął cicho pojękiwać. Podobało mu się

to. Nagle chłopak popchnął mnie na ścianę, doskoczył do mnie i

wbił się w moje usta. Czułem jak napiera na mnie całym swoim

ciałem. Jego twardy penis otarł się o moją erekcję. Automatycznie

zacząłem wykonywać ruch biodrami.  

<Oczami menadżera>

Kiedy Liam poprosił mnie, żebym na chwilę zostawił ich samych

oczywiście, że wyszedłem z pokoju. Musiałem jednak wiedzieć co

się tak naprawdę miedzy nimi dzieje, tak więc przystanąłem koło

drzwi do salony i nasłuchiwałem. Nie wiele z tego rozumiałem,

słyszałem jakieś rozmowy, ale konkretnych słów za dużo nie dało

się zrozumieć.

W pewnej chwili Malik zaczął wydzierać się na Payna i nie było by

w tym nic dziwnego gdyby nie to, że przez następne 10 min nie

słyszałem zupełnie nic.

Hm Zayn chyba nic nie zrobił Liamowi. Prawda?

Chcąc nie chcąc  musiałem tam wejść i zobaczyć co się dzieje.

Powoli na paluszkach wszedłem do pokoju. To co zobaczyłem…

rany Malik naprawdę potrafi zaskakiwać.

Chłopcy stali przy ścianie przyklejenie do siebie, namiętnie się

całując. Obrzydliwe. Nie chcąc dłużej na to patrzeć powiedziałem

pierwszą myśl jaka mi przyszła do głowy

-Chłopcy przepraszam, że przerywał wam te jakże ‘cudowną’

chwilę, ale za chwilę macie koncert i powinniście się już zbierać – 

chłopcy szybko odskoczyli od siebie. Popatrzyli na mnie

zdezorientowani i na ich twarzach pojawił się dorodny rumieniec.

Widać było, że zupełnie nie wiedzieli co się dookoła nich dzieje. 

Stali ciągle w jednym miejscu, gapiąc się na mnie z dziwnym

wyrazem twarzy. Westchnąłem  cicho.

-Idę powiedzieć reszcie, że zaraz jedziemy, a wy się ogarnijcie i

czekajcie przy wejściu – poleciłem im. Payne jakby się otrząsnął

zaczął coś gadać, chodząc we wszystkie możliwe kierunki.

-Tak jasne, tylko pójdę do łazienki, albo może najpierw do pokoju

chociaż nie sikać mi się chce, ale bez sensu i tak muszę wziąć

ubrania, ale chyba nie wytrzymam, bez sensu przecież grzebień

mam u siebie a muszę się uczesać…- chodził w te i z powrotem nie

mogąc się zdecydować gdzie ma iść. Malik tylko stał i się patrzył

co wyprawia jego przyjaciel.

-To ja idę do siebie – powiedział cichutko mulat i ruszył w

kierunku swojego lokum. Nieszczęście, że akurat Liam krążąc

wciąż po salonie, poszedł dokładnie tam gdzie on i obaj się

zderzyli, lądując na podłodze. Pokręciłem z nie dowierzaniem

głową.

-Oj dzieci, dzieci… - rzekłem i wyszedłem.

 

<oczami Zayna>

- Liam możesz, ze mnie zejść – powiedziałem, gdy menadżer się

ulotnił.

Chłopak powoli się ze mnie wyczołgał. Usiadł na podłodze.

Pocierał swoją dłonią przedranie,  krzywiąc się przy tym.

Uklęknąłem przy nim i delikatnie wziąłem jego rękę, aby ją

pooglądać.

-Bardzo boli?

-Nie jest tak źle

-Może pójść po kogoś?

-Nie trzeba. Wydaje mi się, że to nic poważnego

-Mam nadzieję – po moich słowach, zapanowała niezręczna cisza,

chciałem coś powiedzieć, ale nie wiedziałem co. Wstałem więc i

już chciałem wyjść z pomieszczenia, gdy zatrzymał mnie jego głos.

-Wiesz, że to nie powinno się dziać…. kurwa podobało mi się to…

to przed chwilą , ale ja mam Danielle nie zostawię jej – patrzyłem

na niego jak na idiotę. Nie wierzę, że on to znowu robi. On się

najnormalniej w świecie mną bawi.

-CZEMU TY MI TO ROBISZ?!!- wydzierałem się, miałem to

gdzieś, że wszyscy mnie słyszą. Może to i dobrze, tak niech

wszyscy słyszą jakim on jest wielkim chujem.

-Lubisz bawić się ludźmi, prawda? Danielle pewnie też jest twoją

zabawką, ale ci się znudziła i teraz zająłeś się mną?!!!

-Z, uspokój się i nie krzycz – poprosił mnie a ja go wyśmiałem

-Ha, nawet nie próbujesz zaprzeczać!!

-To nie tak. Ja kocham cię…- drugie zdanie powiedział szepnę, a

głos mu się łamał.

-To jest tak cholernie trudne, a ty tego nie ułatwiasz. Kocham

ciebie i Daniell. Nie umiem tego zrozumieć. Zawsze akceptowałem

to, że jestem biseksualny, ale nigdy nie czułem czegoś takiego do

chłopaka. To jest takie dziwne.  Zawsze było to tylko pożądanie

cielesne. Kiedy patrzę na ciebie jak się uśmiechasz uśmiecham się

razem z tobą, kiedy ci smutno chcę cie pocieszyć, chciałbym być

zawsze przy tobie i nie opuszczać cię nawet na minutę. Jednak nie

umiem się do ciebie zbliżyć, bo się boje. A do tego jeszcze Daniell,

czuję się przy niej tak samo, tylko z tą różnicą, że potrawie przy

niej normalnie funkcjonować. Ostatnio, przechodziłem przez

trudny okres i wiem, że najmilszy nie byłem. Oddaliłem się od niej,

jak i od ciebie.  Zrozumiem jeśli mnie znienawidzisz, jeśli już tego

nie zrobiłeś – chłopak mówił, a ja słuchałem go z otwartą buzią.

Nadal byłem na niego zły, ale trochę w mniejszym stopniu. Może

to dziwne, ale wierzyłem mu. Jakoś czułem, że mówi prawdę.

-Nie nienawidzę cię -  warknąłem oschle. Liam patrzył na mnie

tymi brązowymi ślepkami.

-Ja czuję to samo, Liam. Kocham cię

                                              ~*~

Jak się okazało nasz menadżer trochę przesadził, mówiąc że mamy

koncert i powinniśmy się już zbierać. Mieliśmy jeszcze kupę czasu.

Oczywiście, przeznaczyłem go na poważną rozmowę z Liamem, po

tym jak chwilę ochłonęliśmy (daliśmy sobie chwilę przerwy, aby

na spokojnie wszystko przemyśleć i pozbyć się negatywnych

emocji), poszliśmy do jego pokoju i zaczęła się rozmowa. Jestem

totalnie zszokowany tym, że on jest bi. Nigdy nie wydawał się taki.

W każdym razie. Mimo, że obydwaj czujem coś więcej do siebie

nie jesteśmy razem. On nadal jest z Danielle. Postanowiliśmy, że

zachowamy się jak dorośli i wrócimy do starych relacji. Trochę

zajęło poukładanie sobie tego wszystkiego w głowie, ale po wielu 

tłumaczeniach Liama, jakoś dałem radę. Nadal jestem na niego zły,

że zachowywał się tak a nie inaczej ostatnimi czasy. Ciągle mnie

przepraszał, mimo że nie jestem w stanie zrozumieć, to

wybaczyłem mu. Jego przepraszające i pełne pokory oczy,

namówiły mnie do tego.

Wiem, że jestem okropny, ale cieszę się jak głupi z tego

wszystkiego. Liam mnie kocha i to jest najważniejsze. Co z tego

wyniknie, nie wiem. Możliwe, że nigdy nie będziemy razem.

~

Dzisiejszy koncert był najlepszym jaki kiedykolwiek przeżyłem.

Fanki i fani byli po prostu nieziemscy. Atmosfera w ogóle taka

przyjemna. Ciągle z Liamem wygłupialiśmy się, było ekstra. Kiedy

przez Twitera fani spytali nas którą postacią z serialu FRIENDS,

chcieliśmy być odpowiedziałem że Reachel, na to Liam popatrzył

się na mnie chwilę się zastanowił i powiedział że Ross. Nie wierzę,

że on to powiedział i to przy wszystkich. Przecież Reachel i Ross w

tym serialu są parą!!* Ale i tak nie to było najlepsze. Po tym Payne

podszedł do mnie i mnie przytulił. Na scenie! Przy fanach!

To było naprawdę cudowne z jego strony. Dobrze jest widzieć, że

odzyskałem swojego starego Liama.

 

 

*Taka sytuacja naprawdę miała miejsce. Odbyła się ona  09/04/2013

No to dziesiątkę mam za sobą. Nie długo mam egzaminy gimnazjalne (23,24,25 kwietnia) i muszę wsiąść się do powtarzania, także nie będę miała czasu pisać. Od razu po testach 'uciekam' ze szkoły i jadę na tydzień nad może i tam nie będę miała komputera, więc rozdziału tak szybko nie będzie.