Rozdział 11 (Wyjaśnień ciąg dalszy)

<oczami Zayna>

-Młody wstawaj, śniadanko czeka – z błogiego sny wyrwał mnie

głos mojego przyjaciela . Obróciłem się tylko na drugi bok i

próbowałem  spać dalej, jednak nie było mi to dane, gdyż chłopak

zaczął dźgać mnie w plecy.

-Czego – warknąłem, chciałem tylko żeby dał mi spokój. Moim

planem na dzisiejszy dzień jest lenienie się w łóżku, jak tylko się

da.

-No wiesz, takim tonem, ja tu ci pyszne śniadanko zrobiłem, a ty

jak się zachowujesz. Nie ładnie Malik, nie ładnie – w końcu się

przemogłem i obróciłem się w stronę Louis.  W rękach trzymał

talerz pełen naleśników.

- Ty je zrobiłeś? – spytałem się go ,  z całych sił próbowałem się

nie śmiać. On przy kuchni, dobre sobie. Ostatnio jak próbował

zrobić sobie jajecznice , trzeba było wzywać straż pożarną, bo

spalił pół kuchni.

-Nooo… tak jakby – widziałem, że Lo się zmieszał.

-Tak jakby? Lo przecież ty nie umiesz ugotować ziemniaków, a co

dopiero zrobić naleśniki

-No, ale Harry mi pomógł i jakoś dałem radę

-Harry ci pomógł? Ciekawe

-No dobra, to ja mu pomagałem

-Pomagałeś Harremu?

-Przestaniesz mnie powtarzać?! – nie wytrzymałem i zacząłem się

śmiać

-Z czego rżysz? – powiedział obrażony

-Eh Louis, naprawdę doceniam twoje chęci, jesteś kochany. A tak

na serio to czego ode mnie chcesz?

-Nic od ciebie nie chcę. Naprawdę nie jesteś wstanie zrozumieć, że

ja jako twój przyjaciel, chciałem zrobić dla ciebie coś miłego –

spojrzałem na niego i przystawiłem palec pod oko naciągając

skórę, robiąc gest, „jeździ mi tu czołg”

-Boże Zayn, ty jesteś jakieś medium czy co . Ledwo do ciebie

przyszedłem, a ty czytasz ze mnie jak z otwartej księgi

-Za dobrze cię znam – wziąłem od chłopaka, talerz z jedzeniem i

zacząłem jeść. Byłem już za bardzo rozbudzony żeby spać. Zresztą

Tomlinson na pewno nie da mi spokoju, dopóki nie wyciągnie ode

mnie tego czegoś.

-No to dawaj, co cię tu sprowadza – chłopak położył się koło mnie

na łóżku i zrobił minkę kota ze shrecka.

-Robiliście to? – spytał się  takim tonem jakby pytał o pogodę.

Zwątpiłem czy on na pewno ma na myśli TO.

-C-co?.

-No wiesz…. –  chłopak próbował  u dawać, że robi komuś loda,

ale nie bardzo mu to wychodziło. Mój apetyt momentalnie gdzieś

wyparował, miałem ochotę schować się pod kołdrę. Nie wierze, że

on pyta się o coś takiego

-Haha, jaki śliczny buraczek z ciebie. No więc, czekam na

odpowiedź

-Pieprz się Louis

-Nie Zayn ja nie mogę, wiesz że moja dziewczyna wyjechała

-Boże..

-Tak, więc co zaszło wczoraj między wami? Rozmawialiście ze

sobą? Pogodziliście się? Pieprzyliście się? Będziecie mieć dziecko?

– patrzyłem na niego jak na debila. Czasami jest taki nie znośny…

zazwyczaj wtedy męczy Harrego,  niestety dzisiaj padło na mnie.

-Widziałem jak się zachowywaliście wczoraj na scenie. Awww, to

było takie słodkie. Tyle ziam moments na jednym występie, wasze

shipperki* i shipperzy teraz wariują. No powiedz mi

prooooszeee….

-Uspokój się trochę

-Czyli mi powiesz – nie miałem wyjścia, męczyłby mnie przez

cały dzień, żeby tylko się dowiedzieć, zresztą chciałem się komuś

wygadać i wiadomo, że to byłaby albo moja siostra albo on. Tak

więc opowiedziałem mu całą historię nie szczędząc sobie togo jak

dobry Liam był w całowaniu. Powiedziałem mu wszystko, a

chłopak słuchał z otwartą buzią. Nie mógł uwierzyć , że Payne jest

bi. Jednak życzył nam szczęścia i powiedział , że jeszcze wszystko

się ułoży. Mam nadzieję, że tak będzie.

~*~

Dwie godziny po tym jak Tommo poszedł do siebie, nastał czas

obiadu. Byłem dość głody mimo, że zjadłem parę naleśników, to

nadal czułem nie dosyt. Tak więc udałem się do wspólnej kuchni,

w której unosił się już cudowne zapach. Za pewne to Harry był ich

sprawcą. On bardzo lubił gotować, więc zawsze robił nam pyszne

obiadki.  

W kuchni byli już wszyscy. Louis szukał czegoś w lodówce. Liam

siedział przy stole i jadł swój posiłek, kiedy mnie zobaczył wesoło

się uśmiechnął  i pomachał mi na powitanie. Odwzajemniłem oba

gesty i usiadłem koło niego , gdzie czekał na mnie już gotowy

posiłek.

-Horan oddaj mi moje jedzenie!! Nie dość , że ci je zrobiłem to ty

mi jeszcze moją porcję zżerasz! – Niall jak każdego popołudnia

droczył  się z Harry. Dziwię się, że Styles jeszcze do tego nie

przywykł. W każdym razie mi to już w ogóle nie przeszkadzało i

robiłem swoje nie przejmując się tą dwójką. Po zjedzeniu obiadku,

posiedziałem jeszcze chwilę przy stole  gadająć z chłopakami .

-No chłopaki, powiecie nam w końcu o co poszło – zagadał Harry,

kiedy już przestał przejmować się Blondynkiem. Boże znowu? Czy

oni nie mają własnego życia?

-Nie ważne – powiedziałem może trochę zbyt jadowitym tonem.

Nie chciałem mu mówić, no bo po co?

-Dobra, nie chcesz to nie mów, ale nie musisz być taki nie miły –

nic więcej nie powiedziałem, nie chciałem o tym rozmawiać nie z

nimi. Wyszedłem więc z pomieszczenia nie dziękując na wet za

posiłek. Harry mnie wkurzył, bo on nie ma prawa się o to pytać,

nikt nie ma prawa. Tylko Tommo. On mnie zrozumiał nie wyśmiał.

Nawet jak go pocałowałem to nie uciekł ode mnie. On się mnie nie

brzydzi. Inni na pewno tacy wyrozumiali by nie byli.

Byłem już w połowie drogi do mojego lokum, gdy ktoś złapał mnie

za ramię, odwróciłem się pewny że to Harry i warknąłem na niego

-Styles czy ty kurwa nie rozumiesz, dwóch prostych słów!!  - Moja

pewność siebie kiedyś mnie zgubi. Oczywiście nie był to Loczek.

-Jakbyś nie pamiętał to ja mam na nazwisko Payne – powiedział

mój przyjaciel. Kurde nie chciałem na niego krzyczeć, szczególnie

na niego. Między nami nie było tak  w 100 % dobrze i wszystko się

jeszcze może rozwalić. Przestraszyłem się, że w jakiś sposób go

obraziłem i szybko zacząłem go przepraszać.

-Sorki Li, ja myślałem… - nie dane mi było dokończyć bo moje

usta zostały zamknięte przez usta Liama. Szybko oderwałem się od

niego, przerażony tym, że ktoś może nas zobaczyć.

-Co ty wyprawiasz – spytałem zaskoczony.

-Ehm… ja … no wiesz przyjaciele też się całują. Nie chwiałem,

żebyś złościł się na Loczka, on nie zrobił nic złego. Był po prostu

ciekawy

-Aha – powiedziałem nie pewnie.

-Louis i Harry też dają sobie buzi w usta, a przecież wiesz że oni są

hetero – tak Larry często zachowuję się dosyć dwuznacznie, ale

nigdy tak naprawdę się nie przylizali, przynajmniej nie tak jak ja to

robiłem wczoraj z Liamem.

- Nie wiem czy wierz, ale dzisiaj nie mamy wolnego dnia, jak było

to na początku planowane. Simon zmienił zdanie i mamy mieć  trzy

dodatkowe wywiady

-Aż trzy!! Nie!!

-No niestety tak. Pierwszy jest za godzinę, więc powinniśmy się już

zbierać. A i Zayn proszę cię niezłość się więcej na niego, on nie

jest niczego świadomy

-Tsaa, postaram się – Laim znów musnął moje usta, ale tym razem

bardzo delikatnie, powiedział na koniec ‘pa’ i poszedł sobie. Boziu.

Czy moje życie może być normalne – mam przyjaciela od

całowania, super.

_______________________________________________________________________________

*Jak nie wiecie co to jest to wrzućcie sobie słowo shipper w google, tam wszystko jest wytłumaczone.

Rozdział pisałam tak na szybko i nie za bardzo go sprawdzałam. Jeśli są jakieś błędy to  z góry przepraszam, a i wszelkie poprawki z waszej strony mile widziane, nie miałam czasu sprawdzać a bardzo chciałam go dodać, więc oto jest. Nie jestem z niego dumna, bo taki nudnawy mi się wydaje.

Rozdział 10 (Wyjaśnienia)

<oczami Zayna>

Liam całuje świetnie po prostu bosko. Wiele razy wyobrażałem

sobie, że z nim to robię i mogę śmiało stwierdzić, że w realu jest

dużo lepszy.

Staliśmy na środku salonu przyklejenie do siebie. Moje ręce

błądziły po jego plecach, a on nadal trzymał moją twarz. Nasze

języki wiły się w cudownym tańcu. Wszystko inne nie miało

znaczenie, nawet jeśli ktoś by tu wszedł nie przejął bym się tym.

Teraz liczył się tylko ja i on.

W końcu musieliśmy oderwać się od siebie by zaczerpnąć

powietrza.  Spojrzeliśmy sobie w ocz. Wszystko było takie nie

realne, zbyt piękne. Zatonąłem w jego czekoladowych oczach,

wybaczając mu wszystko co zrobił ostatnimi czasy.

Zacząłem go scałowywać, najpierw od twarzy, by po chwili

zjechać niżej na jego szyję. Zatrzymałem się w jednym miejscu i

zacząłem ssać i podgryza jego skórę. Czułem jak chłopak drży pod

moim dotykiem. Zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu by dać mi

więcej miejsca.

-Zayn… ja … my … nie możemy tego robić – powiedział bardzo

wolno, nie otwierając oczu. Nie zważałem na to i dalej robiłem

swoje, tylko tym razem zatrzymałem się na jego obojczyku.

Czułem jak rośnie we mnie podniecenie, miałem ochotę rzucić się

na niego, pozbawić go ubrań tu i teraz. Jednak starałem się

opanować, mimo wszystko  jesteśmy w salonie i w każdej chwili

ktoś może tu wejść. Liam zaczął cicho pojękiwać. Podobało mu się

to. Nagle chłopak popchnął mnie na ścianę, doskoczył do mnie i

wbił się w moje usta. Czułem jak napiera na mnie całym swoim

ciałem. Jego twardy penis otarł się o moją erekcję. Automatycznie

zacząłem wykonywać ruch biodrami.  

<Oczami menadżera>

Kiedy Liam poprosił mnie, żebym na chwilę zostawił ich samych

oczywiście, że wyszedłem z pokoju. Musiałem jednak wiedzieć co

się tak naprawdę miedzy nimi dzieje, tak więc przystanąłem koło

drzwi do salony i nasłuchiwałem. Nie wiele z tego rozumiałem,

słyszałem jakieś rozmowy, ale konkretnych słów za dużo nie dało

się zrozumieć.

W pewnej chwili Malik zaczął wydzierać się na Payna i nie było by

w tym nic dziwnego gdyby nie to, że przez następne 10 min nie

słyszałem zupełnie nic.

Hm Zayn chyba nic nie zrobił Liamowi. Prawda?

Chcąc nie chcąc  musiałem tam wejść i zobaczyć co się dzieje.

Powoli na paluszkach wszedłem do pokoju. To co zobaczyłem…

rany Malik naprawdę potrafi zaskakiwać.

Chłopcy stali przy ścianie przyklejenie do siebie, namiętnie się

całując. Obrzydliwe. Nie chcąc dłużej na to patrzeć powiedziałem

pierwszą myśl jaka mi przyszła do głowy

-Chłopcy przepraszam, że przerywał wam te jakże ‘cudowną’

chwilę, ale za chwilę macie koncert i powinniście się już zbierać – 

chłopcy szybko odskoczyli od siebie. Popatrzyli na mnie

zdezorientowani i na ich twarzach pojawił się dorodny rumieniec.

Widać było, że zupełnie nie wiedzieli co się dookoła nich dzieje. 

Stali ciągle w jednym miejscu, gapiąc się na mnie z dziwnym

wyrazem twarzy. Westchnąłem  cicho.

-Idę powiedzieć reszcie, że zaraz jedziemy, a wy się ogarnijcie i

czekajcie przy wejściu – poleciłem im. Payne jakby się otrząsnął

zaczął coś gadać, chodząc we wszystkie możliwe kierunki.

-Tak jasne, tylko pójdę do łazienki, albo może najpierw do pokoju

chociaż nie sikać mi się chce, ale bez sensu i tak muszę wziąć

ubrania, ale chyba nie wytrzymam, bez sensu przecież grzebień

mam u siebie a muszę się uczesać…- chodził w te i z powrotem nie

mogąc się zdecydować gdzie ma iść. Malik tylko stał i się patrzył

co wyprawia jego przyjaciel.

-To ja idę do siebie – powiedział cichutko mulat i ruszył w

kierunku swojego lokum. Nieszczęście, że akurat Liam krążąc

wciąż po salonie, poszedł dokładnie tam gdzie on i obaj się

zderzyli, lądując na podłodze. Pokręciłem z nie dowierzaniem

głową.

-Oj dzieci, dzieci… - rzekłem i wyszedłem.

 

<oczami Zayna>

- Liam możesz, ze mnie zejść – powiedziałem, gdy menadżer się

ulotnił.

Chłopak powoli się ze mnie wyczołgał. Usiadł na podłodze.

Pocierał swoją dłonią przedranie,  krzywiąc się przy tym.

Uklęknąłem przy nim i delikatnie wziąłem jego rękę, aby ją

pooglądać.

-Bardzo boli?

-Nie jest tak źle

-Może pójść po kogoś?

-Nie trzeba. Wydaje mi się, że to nic poważnego

-Mam nadzieję – po moich słowach, zapanowała niezręczna cisza,

chciałem coś powiedzieć, ale nie wiedziałem co. Wstałem więc i

już chciałem wyjść z pomieszczenia, gdy zatrzymał mnie jego głos.

-Wiesz, że to nie powinno się dziać…. kurwa podobało mi się to…

to przed chwilą , ale ja mam Danielle nie zostawię jej – patrzyłem

na niego jak na idiotę. Nie wierzę, że on to znowu robi. On się

najnormalniej w świecie mną bawi.

-CZEMU TY MI TO ROBISZ?!!- wydzierałem się, miałem to

gdzieś, że wszyscy mnie słyszą. Może to i dobrze, tak niech

wszyscy słyszą jakim on jest wielkim chujem.

-Lubisz bawić się ludźmi, prawda? Danielle pewnie też jest twoją

zabawką, ale ci się znudziła i teraz zająłeś się mną?!!!

-Z, uspokój się i nie krzycz – poprosił mnie a ja go wyśmiałem

-Ha, nawet nie próbujesz zaprzeczać!!

-To nie tak. Ja kocham cię…- drugie zdanie powiedział szepnę, a

głos mu się łamał.

-To jest tak cholernie trudne, a ty tego nie ułatwiasz. Kocham

ciebie i Daniell. Nie umiem tego zrozumieć. Zawsze akceptowałem

to, że jestem biseksualny, ale nigdy nie czułem czegoś takiego do

chłopaka. To jest takie dziwne.  Zawsze było to tylko pożądanie

cielesne. Kiedy patrzę na ciebie jak się uśmiechasz uśmiecham się

razem z tobą, kiedy ci smutno chcę cie pocieszyć, chciałbym być

zawsze przy tobie i nie opuszczać cię nawet na minutę. Jednak nie

umiem się do ciebie zbliżyć, bo się boje. A do tego jeszcze Daniell,

czuję się przy niej tak samo, tylko z tą różnicą, że potrawie przy

niej normalnie funkcjonować. Ostatnio, przechodziłem przez

trudny okres i wiem, że najmilszy nie byłem. Oddaliłem się od niej,

jak i od ciebie.  Zrozumiem jeśli mnie znienawidzisz, jeśli już tego

nie zrobiłeś – chłopak mówił, a ja słuchałem go z otwartą buzią.

Nadal byłem na niego zły, ale trochę w mniejszym stopniu. Może

to dziwne, ale wierzyłem mu. Jakoś czułem, że mówi prawdę.

-Nie nienawidzę cię -  warknąłem oschle. Liam patrzył na mnie

tymi brązowymi ślepkami.

-Ja czuję to samo, Liam. Kocham cię

                                              ~*~

Jak się okazało nasz menadżer trochę przesadził, mówiąc że mamy

koncert i powinniśmy się już zbierać. Mieliśmy jeszcze kupę czasu.

Oczywiście, przeznaczyłem go na poważną rozmowę z Liamem, po

tym jak chwilę ochłonęliśmy (daliśmy sobie chwilę przerwy, aby

na spokojnie wszystko przemyśleć i pozbyć się negatywnych

emocji), poszliśmy do jego pokoju i zaczęła się rozmowa. Jestem

totalnie zszokowany tym, że on jest bi. Nigdy nie wydawał się taki.

W każdym razie. Mimo, że obydwaj czujem coś więcej do siebie

nie jesteśmy razem. On nadal jest z Danielle. Postanowiliśmy, że

zachowamy się jak dorośli i wrócimy do starych relacji. Trochę

zajęło poukładanie sobie tego wszystkiego w głowie, ale po wielu 

tłumaczeniach Liama, jakoś dałem radę. Nadal jestem na niego zły,

że zachowywał się tak a nie inaczej ostatnimi czasy. Ciągle mnie

przepraszał, mimo że nie jestem w stanie zrozumieć, to

wybaczyłem mu. Jego przepraszające i pełne pokory oczy,

namówiły mnie do tego.

Wiem, że jestem okropny, ale cieszę się jak głupi z tego

wszystkiego. Liam mnie kocha i to jest najważniejsze. Co z tego

wyniknie, nie wiem. Możliwe, że nigdy nie będziemy razem.

~

Dzisiejszy koncert był najlepszym jaki kiedykolwiek przeżyłem.

Fanki i fani byli po prostu nieziemscy. Atmosfera w ogóle taka

przyjemna. Ciągle z Liamem wygłupialiśmy się, było ekstra. Kiedy

przez Twitera fani spytali nas którą postacią z serialu FRIENDS,

chcieliśmy być odpowiedziałem że Reachel, na to Liam popatrzył

się na mnie chwilę się zastanowił i powiedział że Ross. Nie wierzę,

że on to powiedział i to przy wszystkich. Przecież Reachel i Ross w

tym serialu są parą!!* Ale i tak nie to było najlepsze. Po tym Payne

podszedł do mnie i mnie przytulił. Na scenie! Przy fanach!

To było naprawdę cudowne z jego strony. Dobrze jest widzieć, że

odzyskałem swojego starego Liama.

 

 

*Taka sytuacja naprawdę miała miejsce. Odbyła się ona  09/04/2013

No to dziesiątkę mam za sobą. Nie długo mam egzaminy gimnazjalne (23,24,25 kwietnia) i muszę wsiąść się do powtarzania, także nie będę miała czasu pisać. Od razu po testach 'uciekam' ze szkoły i jadę na tydzień nad może i tam nie będę miała komputera, więc rozdziału tak szybko nie będzie.  

Rozdział 9 (Ziam)

<oczami Louisa>

-Zayn co ty robisz? - spytałem się, delikatnie odsuwając się od

niego. Chłopak zmieszał się troszkę i zrobił się cały czerwony.

Próbował coś powiedzieć, ale go nie zrozumiałem.
 

Ten widok wywołał u mnie falę niepochamowanego śmiechu.

Rechotałem jak głupi do sera, a Zayn patrzył na mnie całkowicie

zdezorientowany.

-Z czego się śmiejesz. To nie jest zabawne - niepewność chłopaka,

jest naprawdę słodka. To oczywiście wywołało, że zacząłem

rechotać jeszcze bardziej. W końcu Mali nie wytrzymał i krzyknął

na mnie obrażony.

-Przestań!! - zero reakcji z mojej stronu

-No co !? – nic

-Powiedź mi w końcu co cię tak bawi!?- widać było, że jest już

wściekły. Podniosłem ręce w przepraszającym geście, jednocześnie

dając mu znak by dał mi chwilę.

Wziąłem parę głębokich wdechów, kiedy się już uspokoiłem

powiedziałem:

-Ty mnie tak bawisz, Z. Jesteś tak naiwnie słodki

-…- Zayn popatrzył na mnie z mordem w oczach. Przez chwilę

myślałem, że się na mnie żuci.

-Przepraszam, po prostu….ja wcześniej nie miałem na myśli siebie.

Mówiłem tak ogólnie. Pochlebiasz mi, ale ty mnie nie pociągasz.

Stary ty..hihi.. gratuluję odwagi- powiedziałem i poklepałem go po

plecach. On tylko zamruczał wściekle.

-A tak sumie to czemu to zrobiłeś. Ty chyba się we mnie nie…- nie

zdążyłem dokończyć

-Nie, oczywiście, że nie. Ja to zrobiłem bo… w sumie to sam nie

wiem.. tak jakoś wyszło. Ty na wet nie jesteś w moim typie

-Dzięki

-Ostatnio robię dużo głupich rzeczy – powiedział ze smutkiem.

-No to racja. Chyba wiem czemu

-….

-Miłość, stary, miłość

-Tylko szkoda, że nie odwzajemniona – Malik popatrzył na mnie

smutno. Nagle do moich uszu dobiegł dźwięk dzwoniącego

telefonu

-To mój!! – wrzasnął Zayn

-Menadżer mnie wzywa, muszę iść do salonu

 

<oczami Zayna>

Nie wiem po co on chce się ze mną widzieć. Mam nadzieję, że to

nic ważnego.

Tak więc przeprosiłem Louisa i poszedłem do umówionego

miejsca. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że nasz

menadżer już z kimś rozmawia.

-Liam, tak nie  może by. Myślałem, że się lubicie - kiedy wszedłem

do salonu, mężczyzna nagle przerwał.

-O wilku mowa, no to siadaj - grzecznie usiadłem na kanapie koło

Liama.

-O co poszło - pytanie jakie mężczyzna nam zadał było dość…hm

trudne po co miałem niby mu powiedzieć. Zrobiło mi się strasznie

gorąco, ręce zaczęły mi się kleić od potu.

-Nie rozumiem was zawsze byliście jak papużki nierozłączki a

teraz co? W ogóle nie odzywacie się do siebie – spojrzałem na

Payna, który uparcie wpatrywał się w swoje nogi. On raczej

tłumaczyć się nie zacznie. Tak więc postanowiłem przejąć

inicjatywę i powiedzieć mu całą prawdę. Chcę pokazać mu, że

jestem silny i  mam gdzie to co o mnie myśli (to drugie oczywiście

nie jest prawdą).

-Jestem ciotą – powiedziałem silnie akcentując drugi wyraz, Liam

jak oparzony podniósł głowę i popatrzył się na mnie. 

-No no no… Czegoś takiego się po tobie nie spodziewałem, ale nie

ważne.  To dla tego się do siebie nie odzywacie?- Payne cały czas

się we mnie wpatrywał, jakbym go sobą zahipnotyzował.

-Chłopaki, ja nie chcę mieszać się w sprawy między was, ale

naprawdę powinniście ze sobą chociaż porozmawiać. Wasi fani już

zauważyli, że coś się dzieje. …Liam popatrz na mnie – chłopak

powoli jakby się czegoś bał odwrócił głowę w stronę menadżera -

Naprawdę przeszkadza ci jego orientacja? Serio? Zawsze

uważałem cię za najdojrzalszego chłopaka z tej piątki. Kto jak 

kto , ale ty powinieneś zrozumieć Zayna.

-Mi to nie przeszkadza - Liam w końcu obudził się z tego dziwnego

transu i zaczął mówić.

-Więc w czym tkwi pro…. – nie  dałem mu dokończyć. Wkurzyłem

się cholernie się wkurzyłem, jak on śmie mówić, że mu to nie

przeszkadza, ja widziałem jak on na mnie reaguje, przecież sam

mnie wyzywał.

-Nie przeszkadza!!? – Wydarłem się, jednocześnie wstając z

kanapy.

-Więc, kurwa czemu się tak zachowywałeś!!

-…..

-Ej chłopaki spokojnie, bez krzyków proszę, a ty Malik usiądź jak

możesz - popatrzyłem się wściekle na mojego ‘przyjaciele’ i

wykonałem polecenie mojego przełożonego.

-Liam masz może coś do powiedzenia - chłopak wypuścił głośno

powietrze i zaczął powoli mówić.

-Tak mam, ale mógłbyś nas na chwilę zostawić samych. Chciałbym

z Zaynem porozmawiać w cztery oczy.

-Tak, oczywiście- odpowiedział nasz menadżer i pokierował się w

stronę wyjścia.

-A Malik co do twojej orientacji to dla mnie to żaden problem.

Tylko oczywiście masz się z tym nie afiszować, a i jeśli pozwolisz

to powiadomię Simona o zaistniałej sytuacji

-Taa jasne- rzuciłem na pożegnanie. Poczekaliśmy chwilę aż

mężczyzna wyjdzie z pokoju i dałem znać Liamowi, aby mówił.

-No Payne, tłumacz się tłumacz – mówiłem wściekły

                                                            ~*~

<oczami Liama>

 Dużo, dużo wcześniej

-Oddaj to jest mój naleśnik!!- dzień jak co dzień, Niall kłócący się

 

o jedzenie. Norma.

-Ale ty tego i tak nie zjesz!

-Ale on jest mój i należy się on MI! Zresztą nie prosiłeś mnie o

 

pozwolenie!

-Zamknijcie się ,łeb mi pęka- kiedy Zayn wszedł do stołówki w

samych bokserkach moje serce zaczęło bić szybciej, dużo szybciej.

Widok jego pięknego ciała jest dla mnie najpiękniejszym widokiem

na świecie. Hhm… mógłbym wgapiać się w niego przez całą

wieczność. Gdy go zobaczyłem od razu przypomniała mi się nasz

nocna rozmowa.

-Wiesz Li, ja chyba jestem gejem – pamiętał te słowa bardzo

dobrze, jakby zostały wypowiedziane przed chwilą. Nie wiem, czy

to prawda, czy nie bo kiedy mi to mówił był pijany, ale mam

WIELKĄ nadzieję że to jest prawda. Chociaż pewnie nie, bo czy

możliwe jest, że aż dwójka ‘pięknych chłopaków z 1D’ może

okazać się innej orientacji niż heteroseksualizm. Mało możliwe .

 

Dużo wcześniej

Gdy się obudziłem, zauważyłem, że Zayn też już nie śpi. Było

 

dosyć wcześnie a chłopka siedział na swoim łóżku całkiem ubrany.

 

Popatrzyłem na Nialla który spał sobie smacznie.  

-Pamiętasz naszą nocną rozmowę? – zacząłem rozmowę. Musiałem

 

się upewnić. Muszę wiedzie czy osoba którą kocham, może być w

 

jakikolwiek sposób mną zainteresowana.

-Louis z tobą gadał?- chłopak tak jak wcześniej odpowiedział mi

 

jedynie przekręceniem głowy.

-Zi, ja ciebie przepraszam nie miałem pojęcia że ty tak naprawdę,

 

trochę dziwnie się zachowywałem, wiem i za to też przepraszam.

 

Po prostu musiałem to przemyśleć, I to nie chodzi że mi to

 

przeszkadza. Broń boże! Wiedz że popieram każdą twoją decyzję

-ee fajnie, tylko ja nie wiem co ja ci powiedziałem i czy to w ogóle

 

jest prawdą. Więc jak byś mógł to przybliż mi naszą rozmowę

-A no tak, zapomniałem, że ty nic nie pamiętasz. Tak więc,

 

wyznałeś mi, że zerwałeś z Periee bo tak naprawdę jesteś gejem i

 

zakochałeś się w taki jednym chłopaku, ale nie wiesz co

 

powinieneś zrobić bo ten chłopak ma dziewczynę.

-O, wow

-Czyli..? To prawda

-Taa – Gdy on to powiedział myślałem, że zaraz się poryczę ze

 

szczęścia. Rzuciłem się na niego, mocno go przytulając.

-Zayn, kocham cię!! – wypaliłem, czego od razu pożałowałem. Nie

 

mam to jak wyznawanie swoich uczuć w przypływie emocji. Super.

 

Żeby podratować trochę sytuację. Powiedziałem to jeszcze raz

 

tylko w trochę inny sposób.

-Kocham cię bracie – reszta rozmowy przebiegła w miarę

 

normalnie. Starałem się jak mogłem opanować swoje emocje, ale

 

naprawdę cieszyłem się z zaistniałej sytuacji. W pewnej chwili

 

poczułem, że zaraz nie wytrzymam i chyba rzucę się na niego ze

 

szczęścia. Żeby nie zrobić z siebie głupka powiedziałem mu, że

 

muszę iść do łazienki i ulotniłem się z pokoju.

 

Wcześniej

-Dobra chłopcy, teraz puszczamy waszą piosenkę, a po niej

wchodzimy na antenę. Proszę stańcie przy mikrofonach, mamy 

 tylko trzy mikrofony. Tak więc, Harry stań z Louisem. Liam

będziesz z Zaynem, a ty Niall stań ze mną - powiedział

prowadzony.

-Wszystkim wszystko pasuje? Tak, ok., Wchodzimy

za..1..2..Witam s powrotem, a teraz….-kontynuował. Drugi

mężczyzna podał nam słuchawki i pod suną mam krzesła.

Zayn przysunął się bliżej mikrofonu, a co za tym idzie, był bliżej

mnie. Zrobiło mi się cholernie gracą. Nienawidziłem tego co ten

chłopak ze mną robi. Wystarczył jego mały gest, ruch ręki, czy

spojrzenie, a ja odchodziłem od zmysłów. Starałem się jak mogłem

unikać chłopaka, żeby tylko nie zrobić przy nim czegoś głupiego.

Odkąd powiedział mi, że woli chłopców, mój świat zmienił się nie

do poznania. Nie umiem normalnie się przy nim zachowywać.

Bardzo chciałbym pokazać mu jak ważny jest dla mnie, bo kocham

go. Tak wiem to dziwne kochać chłopaka, a jeszcze dziwniej

przyjaciela, ale co się dziwić ja jestem dziwny, bo jestem bi.  Mam

dziewczynę  i kocham ją jednocześnie kochając swojego

przyjaciela. To wszystko mnie przerasta,  nie wiem co mam robić.

Ostatnio oddalam się od Danielle i chyba od Zayna też, ale ja po

prostu nie potrawie przy nich funkcjonować. Oboje są dla mnie

bardzo ważni, ale kiedy widzę jak na mnie patrzą czy słyszę ich

głos od razu uświadamiam sobie, że ja muszę wybrać między nimi.

Wiem że co do Malika to mam małe szanse, ale to mnie jeszcze

bardziej nakręca. Jest dla mnie jak zakazany owoc. Czym bardziej

nie mogę go mieć, tym bardziej go pragnę.

Nawet nie wiem kiedy skończył się wywiad, całkowicie

odpłynąłem swoimi myślami. Nie wiem na wet co się podczas

niego działo, mam nadzieję, że nic ważnego mnie nie ominęło.

Kiedy wychodziliśmy z sali Zayn poprosił mnie, żebym został z

nim na chwilę. Okropnie się denerwowałem, nie lubię zostawać z

nim sam na sam. Nie panuję w tedy nad sobą.

Malik stuknął mnie swoją ręką, a po moim cielę przebiegły

przyjemne dreszcze. Przez chwilę zapragnąłem dotknąć go

bardziej, ale szybko wyrzuciłem to z głowy. Zły na siebie, chciałem

zwrócić Malikowi uwagę, żeby mnie nie dotykał, ale to co

wypłynęło z moich ust cholernie mnie zaskoczyło

-Nie dotykaj mnie Pedale!! – nie mam pojęcia czemu to

powiedziałem. Przerażony własną głupotą uciekłem by nie

wyrządzić mu jeszcze większej krzywdy.

                                                                 ~*~

 

<oczami Zayna>

Teraz

-No to tłumacz się, tłumacz – warknąłem wściekle. Trochę dziwi

mnie, że odważyłem się na to wszystko.

-No bo ja… nie zrozumiesz…

-Może jednak – powiedziałem pewnie. Nie dam się tak łatwo

poddać. O nie.

-Zyan, wiesz że ja ciebie bardzo lubię i szanuję  - prychnąłem. Jak

on może coś takiego mówić.

-Jakoś ostatnio tego nie widać

-Ja wiem przepraszam – Liam zaczął bawić się swoimi rękoma.

Wziął głęboki wdech i kontynuował.

-No bo to wszystko dla tego… bo… bo ja się zakochałem

-Ehe – popatrzyłem na niego jak na wariata, nie wiedziałem czy

mam się śmiać, czy płakać

-Na dal nie wiem co to ma wspólnego ze mną

-Botociebiekocham – wystrzelił jak z procy. Kurwa czy go do

reszty pogięło. Bo  co jak co, ale ja sobie kurwa takie żarty

wypraszam!!

-JAK ŚMIESZ TAK KURWA MÓWIĆ!! Czy do ciebie debilu nie

dociera, że ty mnie kurwa ranisz. A to w  kurwa ogóle nie jest

śmieszne!! – wrzeszczałem jak oszalały. W tej chwili miałem

ochotę mu , najnormalniej w świecie przywali. Raz a dobrze.

Znowu wstałem, a ręce zacisnąłem w pięści. Cały się trząsłem.

Przysięgał, jeśli ktoś mi zaraz nie przeszkodzi, to rozwalę mu łeb.

-Ale ja… - próbował coś powiedział, ale głos uwiązł mu w gardle.

Widziałem  jak do oczu podpływają mu łzy. Nie przejmowałem się

tym, byłem za bardzo wściekły.

-Zrozum to jest dla mnie trudne. Nigdy nie czułem do chłopaka coś

takiego – zaraz to on to mówi na poważnie?

-To żart? – Byłem już opanowany. Liam pokręcił głową. Chłopak

cały czas uciekał gdzieś wzrokiem, byle tylko nie spojrzeć na mnie.

Nastało milczenie, nie wiedziałem co powiedzieć. Niby mogę mu

powiedzieć, że ja też coś do niego  czuję, ale co jeśli on się ze mnie

nabija?

Chłopak w końcu wstał z kanapy i stanął twarzą twarz ze mną.

Popatrzyłem w jego czekoladowe  oczy, które były przesiąknięte

smutkiem, strachem i niepewnością. Nie wyglądały jak oczy

kłamcy. Więc on mówił prawdę… on mnie kocha… mój Liam

mnie… nie zaraz to na pewno jest kolejny sen.

Zamknąłem oczy i uszczypnąłem się, a  kiedy je otworzyłem….

Liam  wziął moją twarz w swoje ręce i zaczął gładzić kciukiem,

mój policzek. Zamknąłem oczy rozkoszując się jego dotykiem.  Po

chwili poczułem czyjś oddech na swojej twarzy,  jego malinowe

usta naparły na moje. Odpływałem, czułem się jak w niebie.

                      

 

Przepraszam, przepraszam i jeszcze raz przeprasza was, że tak długo  nie dodawałam tego rozdziału. Okropnie przykro mi z tego powodu, ale co tu ukrywać ten rozdział był dla mnie bardzo trudny do napisania.  Męczyłam się z początkiem, mam chyba z osiem różnych wersji po pocałunku Zouisa. Kłótnia, sen, cięcie się, unikanie się nawzajem, ale wszystkie wydawały mi się za smutne. Kupę czasu zajęło mi przygotowanie tego (samego początku) i to był powód dla czego nie dodawałam tak długo tej części. Reszta opowiadania poszła w mirę gładko, ale początek – masakra.

Drugą rzeczą, za którą chcę przeprosić to błędy i powtarzanie się. Naprawdę staram się tego nie robić, ale i tak zawsze coś pokręcę.
Mam nadzieję, że cieszycie się bo w końcu są (przynajmniej dla mnie upragnione) ziam moments, które na dodatek nie są snem ,
Powtarzane słowa ‘dziwny’ i ‘kurwa’ są użyte specjalnie. No to chyba tyle :)